Archive for October, 2012

on Wednesday, 22 June 2011 at 01:47

(Surprisingly, this actually got a lot of likes from the Definitely Filipino page. )

 

Kung saan man patungo ang maisusulat kong ito ay hindi ko alam. Pero gusto lang gumalaw ng mga daliri ko at tumipa nang tumipa nang tumipa. Madalas sa hindi, may paksa. Yung mga tinitipa kong walang paksa ay napupunta sa Facebook wall. Maghihintay ng interesadong magbigay ng comment.

 

Pero hindi ko trip mag sulat sa pader ngayon. Masyadong mahaba ito para isulat. Masarap talaga ang pakiramdam ng mag-type ka sa malambot na keyboard, at sukat na sukat ang dalawang kamay mo sa mga letrang titipahin para makabuo ng mga salita. At nakaka-dalawang talata na ako ngayon.

 

Ano nga ba ang isusulat? Magko-compose ulet ako? Wala naman akong subject sa utak. Kaya nga pinapalipad ko na lang itong mga daliri ko sa keyboard. Hindi ko rin trip gumawa ng mga rhymes. Masyado na daw cheesy sa kalagayan ko ngayon.

 

(Sa parteng ito ay iniisip mo na sa sarili mo kung bakit mo binuksan ang link at binasa ang mga unang talata, dahil wala ka namang napala. Isipin mo na lang na hindi mo sinunod ang nakalagay sa title at naging curious ka lang. Pwede mo nang pindutin ang ‘back’ button dahil sigurado akong hindi ka na magkakainteres na basahin pa yung mga susunod.)

 

Huwag nang itanong kung anong kalagayan man yan. Isang buwan na akong mahigit na nasa state of procrastination. Masarap na hindi. Madalas maraming pagkakataon na gusto mo lang paliparin ang daliri sa keyboard. Tumitig sa facebook na parang ginagawa mo sa TV – papalit-palit ng channels, papalit-palit ng views. Minsan may favorite page, parang sa channel, na sa paglaon ay pagkakasawaan mo pa rin. Meron din namang hinding hindi mo pagsasawaan. At kung anong page man ‘yon ay ako na ang nakaka-alam. Wag madumi ang isip, please! Duh! hehe.

 

Facebook.

Dota.

TV.

Gitara.

Magsulat.

Magbasa.

Manood ng movie.

Kumain.

Matulog.

Mangarap.

 

Dyan lang sa mga salitang ‘yan umiikot ang mundo ko ngayon. Dahil nandito lang ako sa bahay. Tamad akong gumala dahil wala akong kasama. Gusto ko man kaladkarin ang mga paa kong ito, tatamarin agad ako paglabas dahil puros malls lang ang pinaka-malapit mong mapuntahan. Wala kang mahatak na mag-adventure. Pumunta sa Intramuros at sariwain ang kasaysayan. Pumunta sa mga museums na libre, pero hindi low class. Hindi ako ang tipo ng tao na tititig sa paintings na parang may alam. Gusto kong makita yung mga artifacts. Anything pertaining to the history of any significant thing.

 

Gusto ko magtrabaho. Pero tinatamad akong maghanap. Alam ko naman na anytime may mapapasukan ako. Sa ngayon, nagpapakasawa muna sa pakiramdam na walang ginagawa sa buhay. Walang inaalala. Walang patumangga ang pagtambay sa bahay dahil may natitirang pangtustos sa susunod na dalawang buwan. Pagkatapos noon ay iju-jumpstart ko na naman ang sarili sa  pagtatrabaho. Kung saan ay hindi ko alam. Pero alam ko kung saan ako qualified. Pagod lang akong magtrabaho sa BPO, at gusto ko na ang susunod kong papasukan ay ang huli na – yun na ang bubuhay sa akin sa susunod na significant number of years. Hindi ako hopper at lalo nang hindi ko iniisahan ang mga call center companies na pinag-aapply-an ko na kukuha lang ng signing bonus o kaya unang sahod sa training tapos sibat na. Kung tutuusin kasi, madali ang trabaho sa industriyang ‘yan, ‘yon na ang utang na loob mo sa mataas na sahod. NAKAKASUYA nga lang talaga. Talaga lang pihikan ako sa trabaho. Pero parang sinulat ko lang ‘yan para ma-justify ko ang sarili na hindi ako tamad.

 

Pwede ka namang magtamad-tamaran sa buhay. Basta alamin mo lang na wala kang masisirang buhay kung hindi ka pumasok sa trabaho. Wala kang anak na bibilan ng gatas. Walang kuryenteng mapuputol. Walang may sakit na bibilan ng gamot. Walang syotang maghahanap ng regalo at presensya at oras mo. At higit sa lahat, gawin ito ng MINSAN lang. (Credits to my mom, kasi hindi nya hinihingi ang buong sahod ko.)

 

Subukan mo, basta’t siguraduhin mo lang na walang mawawala. Pag-abot mo sa mahigit isang buwan, magkakaroon ka ng enlightenment na ikaw lang ang makaka-intindi. Sa dinami-dami ba naman ng panahon mo sa isang buwang walang ginagawa ay imposibleng wala kang maubong magandang idea sa utak. Katulad nitong ginagawa ko. Magpalipad ng mga daliri sa keyboard. Tipa lang nang tipa. Maraming kantang nabuo nang dahil lang sa ganito. Kung hindi ka marunong maglapat ng musika, at least gumawa ka ng letra. Kung hindi mo alam kung paano magsulat, umpisahan mo sa pagtipa. Gamitin mo kung ano ang mayroon ka. Wag mo lang uubusin at siguraduhin mong may magagamit ka sa mga susunod na araw. Lalo na kapag sawa ka nang tamarin. Gumawa ka ng isang bagay na galing sa wala.

(Sa punto namang ito ay parang inspirational na ang mga letra ko. Kakatapos ko lang manood ng Commencement Address ni Conan O’Brien. At siguro inisip mo, kung umabot ka sa puntong ito ng pagbabasa, ay masasabi mo kahit papano na may saysay naman pala. Sana. Salamat.)

 

Ayan. May pumasok na naman sa utak ko na magandang gawin. Piliin mo sa mga salita sa taas kung ano dyan. Saka ko na to ipagpapatuloy.

http://www.youtube.com/watch?v=ELC_e2QBQMk

Signs

Posted: October 8, 2012 in Random
Asking for a sign is a sign of weakness itself.
Probably, you already know what you want, but you still ask for a sign to whether or not you’re going to do it.
Probably, it is fear that holds you from having what you want – fear of taking risks; of your chances failing; of putting your efforts to waste. The presence of the sign serves as your encouragement; the lack of it also means the lack of courage on your part.
“Take the chance and do your best to have it. If it does not fall on your hands, it’s either it’s not meant for you, or it’s not yet the time for it to be yours. Either way, learn to set your limits because at the end of it all – you live, you learn, you move on.”
Come to think of it. Achieving a dream, getting that “YES” from a girl you love the most, acing an exam, no matter how small or big it is – victory is always sweeter when you fought and worked hard for it.
The sign though, is different from opportunity – though they can intertwine, and most of the time they are mistaken for the other.
“What if the absence of the sign, is a sign?”

Every time I pray to be with you, it’s as if I am pulling you away from the people who are most important in your life. What pains me is that, I can’t seem to know whether I should belong there with them, or I am staying as the one who keeps pulling you away.

Tell me that it’s no good to fight, and I will happily concede. Tell me if I need to fight for my position, then I will certainly do in a heartbeat. But please don”t you put me in a limbo.

“Sumagot ka lang naman ‘wag lang… ewan.” ♪♫

 

Done In Only Five Minutes Ü

Posted: October 4, 2012 in Rhymes

by Jericho Carrillo on Friday, 2 July 2010 at 13:02

i’ve sung a thousand songs, worked on hundreds of rhymes
but none of them could ever ever ever suffice
to tell you what i feel, to let you know i’m real
well i could use a little drink or two to take away my fear

of saying that i love you
to beg for you i need you
to build my world around you
oh tell me i’m not dreaming at all

give me a bit of your time, please let me know you’re mine
and i will never ever ever ever be just another guy
I fell into your traps of love, from a hundred storeys above
but i would climb each and every step just to see you smile

when you hear the words i love you
or reach my hand to feel you
for just a little while, i’d walk a million miles
and i would never need anything at all.

by Jericho Carrillo on Thursday, 30 September 2010 at 09:29

 

my fingertips smell like the rust on my string

as i strum my guitar, and i hum ’cause i couldn’t sing

i used to sit on this bench with you near but

Now i wish you were here, wish you were here

 

To listen as i sing our ”what might have been’s”

And I am missing your face, as you hide your grin

Trying hard not to laugh out loud But

you make me feel like a rockstar when you’re around

by Jericho Carrillo on Thursday, 21 October 2010 at 18:54

 

I wish I could ask you for more of this

Just one smile, and you turn my day around

Go play with my heart, I don’t care if it breaks

Oh You are such a happy mistake

 

You simply look sophisticated

You get a lot of praises, and I sometimes hate it

A stubborn sweetheart, such dreamers you make

Of us guys. You are such a happy mistake.

 

However hard I fight with all my might

With you this bliss I could not fake

I know it’s wrong but why does it feel so right

Oh You are such a happy mistake

Friendster, Anyone?

Posted: October 4, 2012 in Random

***ALL GRAPHIC COMMENTS REMOVED. ALL THAT’S LEFT HERE ARE PLAIN TEXT, NO MATTER HOW NONSENSE THEY ARE. The good ones are at the bottom.. The ones on top are basically just conversations, greetings, etc.,  Ü ***

I’ve put this here to basically give me a chance to look back at my past.

It’s freaking too lengthy, though. Go check the link:
https://www.facebook.com/notes/jericho-carrillo/friendster-testimonials-itodo-na-ang-nostalgia/10150284905853098

 by Jericho Carrillo on Tuesday, 3 May 2011 at 12:25